Shimon Peres, były premier Izraela a obecnie minister spraw zagranicznych, jest autorem zupełnie nowej koncepcji filozoficznej w polityce. Otóż na pytanie dziennikarzy, kiedy zamierza w końcu wydać zgodę na przeprowadzenie w Jenin, obozie dla uchodźców palestyńskich, dochodzenia w sprawie ludobójstwa odpowiedział, że nigdy, bowiem w ogóle nie ma problemu, jako, że żadna masakra nie miała tam miejsca. Koniec, kropka, nic się nie stało to i nie ma czego sprawdzać. No dobrze, chciałoby się powiedzieć, skoro nie było rzezi Palestyńczyków to tym bardziej nie ma się czego obawiać ze strony międzynarodowej komisji i jak najszybciej udowodnić światu, że to tylko wstrętni antysemici rozsiewają takie ponure plotki. Ale nie, wygląda na to, że albo trzeba, wbrew logice, wierzyć panu ministrowi na słowo albo zgodnie z logiką uznać, że armia izraelska dopuściła się ludobójstwa w Jenin. Ja osobiście wolę rozwiązania logiczne, przynajmniej nie mam problemu z gapieniem się na swą gębę w czasie golenia.

Z kolei oficjalny rzecznik rządu Izraela zareagował oburzeniem; że to skandal, żeby powtarzać takie oszczerstwo, poczym obraził się na cały świat. W związku z tym oświadczył zresztą, że żadnych inspekcji Jenin nie będzie, bo reszta świata nie chce być obiektywna.

A tak naprawdę, to chyba najbardziej wiarygodny okazał się Yarden Vatikai, doradca ministra obrony Izraela, który oświadczył, że Izrael odmawia kooperacji ponieważ Organizacja Narodów Zjednoczonych nie zapewniła nietykalności tym wszystkim, którzy mogą być wezwani do złożenia zeznań. A że byłoby o czym zeznawać, niech świadczą słowa Terje Roed-Larsena, przedstawiciela Narodów Zjednoczonych, któremu udało się przedostać do miejsca zbrodni: “ruina Jenin, dokonana przez żydowskie czołgi, helikoptery bojowe oraz ciężkie buldożery jak i fetor rozkładających się ciał jest poza ludzkim wyobrażeniem. Izrael stracił w tym konflikcie jakiekolwiek podstawy moralne”.

A tak przy okazji, skoro już jesteśmy przy temacie zbrodniczej eksterminacji. Swego czasu pan Grunfeld, na łamach Typola zapytywał, zresztą całkiem słusznie: jak można dopuścić do palenia dzieci? Okazuje się, że historia ciągle dopisuje podobne pytania. Jak można zasypywać żywcem dzieci w piwnicach ich własnych domów, jak to się stało w Janine? Jak można w ogóle strzelać z broni maszynowej do dzieci? Czy fakt, że są to mali Palestyńczycy, ma jakiekolwiek znaczenie?

Zaś co do sekretów Bliskiego Wschodu, to jako pierwszy przykład chciałbym przytoczyć śmierć 12 – letniego Mohammada Aldura. Na początku października 2000 roku został on zastrzelony przez żydowskich żołnierzy na ulicy małego miasteczka Netzarim, w Gazie. Fakt ten jest zresztą powszednie znany, bowiem komuś udało się uchwycić moment śmierci małego Mohammada na taśmie video i w związku z tym Internauci na całym świecie mogli na własne oczy się przekonać do czego są zdolni bandyci. Tak więc nie jest to tajemnica, tym bardziej, że w związku z tak oczywistymi dowodami zabrał głos izraelski generał Yomtow Samia, oświadczając, że jest mu przykro, że taki incydent miał miejsce. Dorzucił jednocześnie, że wina leży także po stronie ojca małej ofiary, Jamala, bowiem wraz z synem był on częścią tłumu, który rzucał kamieniami w izraelskich żołnierzy. Następnie generał Samia oznajmił, iż jego wojownicy zaprzestali ognia w momencie, kiedy zorientowali się, że wśród ruchomych celów znajduje się także mały chłopiec.

Natomiast wracając do sekretów Bliskiego Wschodu, to nie jestem pewien ilu czytelników Typola wie o tym, że w 1967 roku izraelskie samoloty oraz kutry torpedowe usiłowały zatopić amerykański okręt wywiadowczy USS Liberty.

Cała ta historia jest otoczona kokonem tajemnicy i żadne przekaziory nie ważą się choćby półgębkiem o niej wspomnieć. To tak w związku z tym co napisałem o cenzorze kanału 9. Niby nie ma a ja wiem, że jest. Choćby tylko w głowach żurnalistów ale jest. Trzeba przyznać, że tym razem “siły potężne a zarazem całkowicie amoralne” urządziły się znacznie sprytniej. Kiedyś, za komuny, w barakach obozu socjalistycznego był urząd cenzora i referenci; literatura, słowa poety czy satyryka, piosenki, wykłady i w ogóle cokolwiek publicznego musiało najpierw przejść przez sito cenzury. Wszystko było jasne, tam oni, tu my – tam czerwone a tu białe, człowiek przynajmniej wiedział, kto skurwiel a kto porządny chłop. A teraz jakieś to wszystko zamazane, niby wolność słowa a i tak prawdy doszukiwać się trzeba poza zasięgiem światowych przekaziorów. No i tak jest właśnie z USS Liberty.

A prawda o tamtym tragicznym, dla wielu amerykańskich marynarzy, wydarzeniu wygląda następująco.

Po rozstrzelaniu na wodzie sprzętu ratunkowego, izraelskie łodzie bojowe odpłynęły, prawdopodobnie, jak sądzi jeden z amerykańskich oficerów, czekając aż Liberty zatonie. Ta jednak okazała się nad wyraz wytrzymała i wbrew wszelkim przeciwnością wciąż utrzymywała się na wodzie. Wtedy też nastąpił raptowny zwrot w ogólnej sytuacji, bowiem po około 75 minutach łodzie torpedowe powróciły, uprzejmie pytając się czy USS Liberty potrzebuje pomocy. Zgodnie z zeznaniami świadków, kilku amerykańskich marynarzy w odpowiedzi pokazało im tylko wyprostowany środkowy palec.

I nie do wiary ale USS Liberty została osierocona, w końcu żołnierze są od tego, żeby wykonywać rozkazy.

Pytanie oczywiście brzmi: dlaczego Izrael, sojusznik USA, zaatakował Liberty. I zaiste, w szczątkowym dochodzeniu, takie pytanie zadawali reprezentanci żydowscy utrzymując, że cała ta historia jest wynikiem tragicznej pomyłki. Ponoć piloci, przez 7 godzin latający nad amerykańskim okrętem pomylili go z 40 - letnim egipskim frachtowcem El Quseir, służącym zresztą do przewozu koni. Natomiast fakt, że na rufie była amerykańska flaga, że pokład oraz burty oznakowane były wielkimi literami w języku angielskim – GTR5; że egipski frachtowiec kilka lat wcześniej został wycofany ze służby; że kutry torpedowe podpływały na odległość 15 metrów, żeby popatrzeć na oznakowanie okrętu; i że w końcu, w momencie rozpoczęcia ataku amerykańscy radiotelegrafiści rozpoczęli wysyłanie sygnałów identyfikacyjnych, nawet wtedy, kiedy ich kabina stała już w ogniu od napalmu – jakoś nie trafiał do przekonania tak izraelskim jak i amerykańskim “badaczom” tego tragicznego zajścia.

Po drugie, warto pamiętać i o tym, że według orędzia Kongresu Stanów Zjednoczonych z maja 1967 roku, zobowiązywał się on do popierania politycznej oraz terytorialnej niezależności krajów położonych w rejonie Bliskiego Wschodu. Tak więc powaga USA byłaby co najmniej narażona na pośmiewisko gdyby okazało się, że to właśnie Izrael jest agresorem w tej wojnie. Być może atak na USS Liberty miał za zadanie ukrycie takiego stanu rzeczy bowiem wiadomo, że kiedy Jordan zaakceptował, wynegocjowane przez ONZ, zawieszenie broni 7 czerwca, armia izraelska dalej kontynuowała natarcie. 8 czerwca Zjednoczone Emiraty i nieco później Syria (dokładnie o godzinie 5:20 rano) uznały się za pobite i zaakceptowały to samo zawieszenie broni co Jordania. Niemniej o godzinie 11:30 tego dnia Izrael przekroczył granice z Syrią, efektywnie gwałcąc rezultaty pertraktacji ONZ. I trzeba pamiętać, że elektroniczne urządzenia nasłuchu radiowego Liberty z łatwością mogły to potwierdzić.

Zbyszek Koreywo